Este mércores día 5 de xuño, teremos o que é a ultima xuntanza de ESCOLA DE FAMILIA 2019, o tema que se tratará será a RESOLUCIÓN DE CONFLITOS organizada polo departamento de orientación do IES A GUÍA coa colaboración do concello de Vigo e a asociación Érguete.
Anímate e ven, será interesante.
Cando remate a charla poremos o video das actividades organizadas neste curso 2018/2019, donde os vosos fillos/as participaron activamente: cinensino, 25 novembro, o magosto, HHSS, planetario no instituto, UNITOUR 2018, día da discapacidade, festival de nadal, día da paz (APERTAS DE BALDE), concurso CLASES SEN FUME, contos pola paz, actividades no laboratorio de CN, síndrome de Asperger, día de Rosalía, concurso de regueifas, visitando a USC e o CUVI, torneo de xadrez, 2º encontro de mediadores, día da muller traballadora, día da ciencia, entroido, IMA+XINA, visita ao museo do mar, semana de orientación académica, taboas das científicas, BOOM!, convivencia mediadores, excursión da ESO (Marsella), mediadores-xardineiros, día das letras galegas, creación do grupo LGTBI, visitando a Madroa, non ao tabaco,... e algunha máis.
O martes pola tarde tivemos a última xuntanza de escola de pais/nais deste curso. O tema que se tratou foi a comunicación no ámbito familiar. A experta no tema Noa, foi quen de explicarnos a importancia desta comunicación.
Un dos desafíos que implica a vida en familia, é o traballo de manter unha boa comunicación entre todos os integrantes do grupo. A comunicación é o elemento que funda a relación entre as persoas, xa que logo, a nivel familiar é a base para manter a unión dentro do fogar. É no espazo familiar que os rapaces e rapazas aprenden a comunicarse con outros, de aí a importancia de ser un exemplo, especialmente na forma en como nos comunicamos.
A través da comunicación, lógranse satisfacer as nosas necesidades afectivas e materiais. O problema xérase cando non sabemos transmitir o que queremos e isto termina afectando a relación familiar.
O principal erro que cometemos, é pensar que os demais deben pensar e sentir como nós. Moitos conflitos familiares xéranse pola errónea idea de que os demais non están dispostos a satisfacer as nosas demandas. A pregunta é somos realmente claros? Si necesitamos algo doutro manifestámolo de forma clara e adecuada?
A clave é ser claros, esforzarnos en que tanto a nosa linguaxe verbal, como non verbal transmita o que queremos dicir. En moitas ocasións sinalamos non estar enfadados con xestos que dan conta pola contra. No caso dos nenos isto xera moita confusión e é un patrón que logo repetirán, por iso, é necesario que sexamos coidadosos cos xestos, o ton e as palabras que utilizamos. Aquilo que é claro para nós, non necesariamente o é para os outros.
Para manter unha comunicación adecuada na familia e tamén co exterior, debemos comprender que somos diferentes e, á base diso construír as nosas mensaxes. Debemos ter claro que gritos ou xestos que poden resultar violentos non lograsen satisfacer aquilo que desexamos, a base está no diálogo e o respecto.
Debemos facer sentir ao outro que nos importa o que nos di, cando non hai empatía e non se dá valor á mensaxe do outro, crébase a confianza e, produto disto dánase a comunicación. É fundamental que dentro da familia exista respecto polo que cada un di e sente, xa que, esta é o principal lugar de apoio e afecto para as persoas.
A convivencia é un traballo que necesita do esforzo de todos.
E xa para rematar estas xuntanzas; que mellor que uns pinchos.
Grazas pola vosa asistencia e esperamos seguir contando con vós.
Hoxe tivemos a segunda xuntanza da ESCOLA DE PAIS/NAIS do IES A GUÍA. María foi a encargada de darnos hoxe un pouco de información sobre A FAMILIA COMO FACTOR PROTECTOR FRONTE ÁS DROGRAS. Aproveitando que o alumnado está traballando nas titorías a prevención de drogodependencia, organizamos este tema tamén para pais/nais. Estivo interesante e aprendemos algunhas cousas.
Doulle as grazas á relatora María e ás nais/pais que asistiron hoxe a reunión.
As palabras poden ferir tanto ou máis que un golpe. Os seus efectos perduran na mente dos pequenos, xa que eles toman ás figuras paternais como fonte de sabedoría e ensino.
Isto lévaos a pensar, si o meu pai ou a miña nai dinme que non fago nada ben, debe ser certo?
É por iso que se considera o maltrato verbal unha forma de violencia infantil que provoca malestar emocional.
Segundo o EDNA, unha asociación que pregoa os dereitos infantís, a violencia verbal clasifícase en dúas formas:
1.- A activa: inclúe a falta de respecto, o insulto, a sobresixencia e a falta de comprensión. Maniféstase en frases como:
• Non serves para nada
• Es parvo, non podes entender o que che explico
• Non cha cabeza, parece que pensas cos pés
• Es grande, xa me tes cansa
• Estou farto de dicirche as cousas unha e outra vez
• Es igual de bobo que o teu pai/nai
• Xa verás cando cheguemos a casa
2.- A pasiva: isto abarca a indiferenza, o desamor e o desinterese. Pode causar trastornos graves.
Onte tivo lugar a segunda xuntanza de pais/nais deste curso 2017/2018. O tema a traballar foi a autoestima, e para elo reunímonos un grupo de pais/nais no salón de actos do instituto contando coa colaboracion de Marta da asociación Érguete. Fíxonos reflexionar sobre a maneira de relacionarnos entre nós, da importancia da nosa autoestima para poder mellorar a dos demáis, como facer para aumentar a autoestima nós nosos fillos/as, ...
Unha reunión interesante e que esperamos quitarlle beneficio a hora de relacionarnos cos nosos fillos e fillas co obxectivo de que melloren a súa autoestima xa que se considera importante para unha vida exitosa e feliz.
Eu creo que aprendimos moitas cousas e pasámolo ben.
Grazas pola vosa asistencia e espero contar con vós para a próxima.
Los adolescentes
necesitan sentir el amor incondicional de sus padres
Ana T. Jack22/03/2017
«Me siento tan fuera de lugar, tan inferior, tan mediocre.
Me fijo en los que me rodean y los estudio: la gente, las fotos de las
revistas, los actores, todo el mundo. Y voy apuntando mentalmente todas las
cualidades que me gustaría tener. En cada persona observo algo que yo no tengo
y me torturo por ello. La inseguridad me ha convertido en una persona deprimida
y sin esperanza. Tengo sobrepeso. Mi pelo es un desastre. Mis cejas son
distintas entre sí. Mis pestañas crecen en todas direcciones. Mi nariz es
grande. Incluso mi madre admitiría esto último, porque tiene la misma nariz,
aunque la suya no está tan mal». El que así habla es un adolescente cualquiera,
que con toda probabilidad además de los inevitables cambios físicos ha sufrido
importantes cambios psicológicos. De ser un niño alegre y cariñoso puede que se
haya convertido en un joven arisco, malhumorado, inseguro, que no sabe lo que
quiere. Antes, a su paso, iba provocando sonrisas. Ahora solo ve adultos tensos
ante su presencia, que siempre le llevan la contraria y le intentan dar
consejos: «Te estás metiendo en problemas», «Deberías estudiar más», «Luego no
digas que no te avisé», «¿De verdad piensas salir a la calle con esa pinta?»,
«Si me vuelves a contestas de ese modo te echaré de clase», «¿No te das cuenta
de que por ese camino no vas a ninguna parte?». Ante este panorama ha decidido
encerrarse en sí mismo y cubrirse de pinchos, como un erizo. A ver si así lo
dejan en paz. «¡Atrévete a acercarte!», es su mensaje.
Pero si eres su padre o su madre deberías hacerlo:
acercarte, intentar escucharle, empatizar, hablar con él, tener paciencia,
mirarle, abrazarle y besarle. Aunque parezca que no le gusta tu proximidad. Hay
estrategias para conseguirlo y los resultados merecen la pena. Lo explican muy
bien Brad Wilcox y Jerrick Robbins en el libro Cómo abrazar a un erizo. 12
claves para conectar de forma positiva con los adolescentes, publicado por
la editorial Urano. Igual que los erizos utilizan púas para defenderse, los
jóvenes pueden recurrir a un atuendo agresivo, a una conducta provocadora o a
una actitud vital de apatía total para ocultar su inseguridad y protegerse de los
miedos que no saben cómo enfrentar. Los dos autores de este libro juegan a
presentar al adolescente como un erizo y desarrollan sus ideas a partir de tres
reglas básicas de acercamiento:
Regla 1. No use guantes. Deje que se familiarice con
su presencia. Esta norma significa mejorar la comunicación entre padres e hijos
derribando muros, descubriendo las necesidades no expresadas, pasando tiempo
juntos y manteniendo límites con firmeza.
Regla 2. Tómese su tiempo. Deje que se relaje.
Si se hace una bola y saca las púas, mantenga la calma y sea paciente. Se trata
de hablar con él de lo que significa hacerse mayor, de ayudarle a enfrentarse a
sus miedos y de demostrarle que de los fracasos también se aprende.
Regla 3. Con ambas manos, levántelo por la barriga, por
ahí no hay púas. Déjelo que le explore y vaya ganando confianza en su
entorno y en sí mismo. La autoestima, los hábitos saludables y las relaciones
sociales son las tres variables clave que se desarrollan en esta tercera parte.
A partir de aquí, mucha paciencia y mucho amor
incondicional. Eso sí, no hay reglas infalibles: al igual que no hay dos erizos
iguales, no hay dos adolescentes iguales.
Claves
para conectar con un adolescente
1. Dedícale tiempo. Hay que buscar momentos para
interactuar, compartir tareas cotidianas, charlas, aficiones... y mostrar
interés por sus preocupaciones o miedos.
2. Quiérelo y díselo. Aunque parezca que se va a reír
de ti, incluso aunque lo haga, díselo sin cortarte: «Te quiero muchísimo», «Me
encanta cómo eres», «Que sepas que siempre te apoyaré en todo lo que
necesites».
3. Abrázalo, bésalo. El contacto físico es una
necesidad básica para el ser humano a lo largo de toda la vida, no solo en la
infancia. Así que no dejes de darle mimos porque mida más que tú. Eso sí, no
hace falta hacerlo delante de todos sus amigos.
4. Escucha lo que siente y piensa. Muestra interés
por lo que te cuenta, mírale a los ojos, respóndele. No lo juzgues demasiado
rápido: deja que exprese sus emociones y que se sienta libre para contar lo que
le apetezca.
5. Practica la empatía. Nadie mejor que tú conoce a
tu hijo. Aprende a leer las claves emocionales de sus diferentes estados de
ánimo y ayúdalo a expresar cómo se siente. Enfado, rabia, frustración, miedo,
alegría, excitación... Todas las emociones tienen su sitio.
6. Sé firme con los límites. Fortalecer el vínculo
afectivo y mostrarse comprensivo no significa ser blando ni permisivo con los
límites educativos. Al revés, estas líneas invisibles los orientan sobre cómo
deben comportarse y les ofrecen la seguridad que necesitan para crecer en un
ambiente de ternura y firmeza.
Onte tivemos a última reunión de escola de pais/nais deste curso 2016/2017. Patricia, traballadora da asociación REXURDIR estivo contándonos como se poden traballar o tema das normas e límites no ámbito familiar. Xuntámonos un pequeno grupo de pais/nais, interesados en mellorar a educación dos nosos fillos/as e, creo, que pasamos un rato agradable. Grazas pola asistencia.
Espérovos na seguinte xuntanza, xa no curso 2017/2018.
A escola de pais/nais do IES A GUÍA impulsada este curso, en colaboración co Plan Comunitario de Teis, ofreceu unha charla sobre adolescencia, droga e adiccións, e os enfoques actuais para abordalo. A asistencia foi gratuíta e está abertaba a todos os pais/nais do alumnado da ESO e FPB.
Foi unha segunda xuntanza das tres planificadas para este curso.
Unidos por unha Internet máis segura, unha Internet mellor. IS4K é o
novo Centro de Seguridade en Internet para menores en España.
Creamos Internet Segura for Kids para que sexa o teu lugar de referencia
para aprender a facer un bo uso de Internet e transmitir esa
aprendizaxe aos máis pequenos. Xa sexa desde unha perspectiva familiar
ou escolar, o noso papel á hora de ensinar aos menores como utilizar as
novas tecnoloxías e afrontar os seus riscos é fundamental.
En IS4K sabemos que non sempre é fácil seguir o ritmo de nenos e mozos
cando falamos de Internet, móbiles e redes sociais. Por iso,
facilitámosche esta tarefa poñendo ao teu alcance:
A información que necesitas saber sobre privacidad, ciberacoso
escolar, sexting, contido inapropiado, mediación parental, uso e
configuración segura, etc.
Artigos de interese e actualidade no noso blog, incluíndo por
exemplo consellos para o primeiro móbil ou ideas para utilizar as
habilidades sociais para previr problemas en Internet.
Guías e xogos sobre os principais riscos de Internet, e tamén
ferramentas de control parental e outros recursos de utilidade para
familias e educadores.
Información sobre programas de sensibilización para un uso seguro e responsable de Internet polos menores.
Inicio: O punto no
que se atopa lendo vostede, cunha descrición rápida da aplicación.
Solicitudes: Menú no
que se poden cargar os datos dunha solicitude
De reserva de admisión
en centros adscritos (do
1 ao 15 de Febreiro de 2017),
De admisión
(do 1 ao 20 de marzo de 2017)
Letras desempate: Amósanse
as letras primeira e segunda do primeiro e segundo apelido, obtidas de
xeito aleatorio, para empregar no proceso de desempate en caso de ser
preciso.
Axuda: Contidos
xerais de axuda da aplicación, normativa e manuais.
CALENDARIO DO PROCESO DE ADMISIÓN:
Reserva
de praza no centro de orixe ou centro de adscrición.
Do 1 ao 15 de febreiro de 2017
Data
do sorteo público da letra a efectos de desempate.
Última semana de febreiro de 2017
Publicación
de postos escolares vacantes.
Antes do 1 de marzo de 2017
Presentación da solicitude de admisión dos alumnos que
cambien de centro para seguir cursando a mesma ensinanza ou para estudos
superiores.
Do 1 ao 20 de marzo de 2017
Presentación
da documentación acreditativa dos criterios do baremo.
A partir do 22 de marzo de 2017
Publicación
das listaxes provisionais de admitidos e non admitidos.
Antes do 25 de abril de 2017
Reclamacións.Realizarase ante o Consello Escolar nos
centros públicos, e ante o titular nos centros privados concertados.
5 días hábiles a contar a partir do día
seguinte da publicación das listaxes provisionais.
Publicación
de listaxes definitivas.
Antes do 15 de maio de 2017
No caso de solicitar praza en datas posteriores ao
prazo fixado, realizarase na Inspección de Educación Secundaria, no
Departamento Territorial da Consellería de Educación e Ordenación
Universitaria.
Os pais/nais son un referente, telos preto é unha sorte e gozar dos seus
consellos e agarimo incondicional é o mellor que lle pode pasar a un
neno ou nena... A non ser que este pai ou nai non estea preto, senón que o
sobrevoe impedindo os seus movementos e anulando a súa iniciativa, coma
se fose un helicóptero. Estar ao lado non por riba.
Coidar e estar pendente dun neno pequeno é lóxico e
instintivo. Necesitan da nosa atención e protección pois nacemos
vulnerables e indefensos. Cando o neno vai crecendo o natural é soltar
corda e irnos afastando aos poucos para que o neno comece a desenvolver a
súa autonomía, a mesma que debemos ir inculcando a diario mentres lle
ensinamos e deixamos que vaia facendo as cousas pola súa conta aínda que
ao principio cústelle. Só así aprenderá e sentirase capaz de
enfrontarse ao mundo, pois tarde ou cedo terá que vivilo só.
Con todo, hai pais que xa sexa por motivos emocionais, psicolóxicos ou
por algún suceso traumático que sufran, van contra natura incrementando a
súa protección segundo pasan os anos ata chegar a anticiparse a
desgrazas imaxinarias que, aseguran, vanse a abalanzar sobre os seus
pequenos, non deixándolles deste xeito experimentar ou algo aínda máis
necesario, impedíndolles aprender dos seus erros. Non pasa nada si
tropezan ou se equivocan, isto é natural e necesario, pero os pais
helicóptero ven normal entrometerse na vida dos nenos e máis tarde dos
adolescentes, freando o seu desenvolvemento e coartando a súa liberdade.
Consecuencias de actuar como un pai ou nai helicóptero: Ansiedade
Os pais helicópteros transmítenlle ao pequeno a súa preocupación
constante facéndolle crer que o mundo é un sitio hostil e, ademais, que
eles nin están nin estarán nunca preparados para enfrontalo. Como non
van acusar ansiedade ante este panorama. Depresión
Non teñen ningunha motivación xa que non fan nada por eles mesmos, nin
sequera pensar. Esta falta de iniciativa e ilusión pode desembocar
fácilmente en depresión. Baixa autoestima
Senten en todo momento que sen os seus pais non poderían vivir, que eles
non saben e que son incapaces de decidir ou de actuar. É obvio que o
seu autoestima está baixo mínimos. Atraso na aprendizaxe
Limítaselles e coarta en todo momento polo que puidese pasar, polo tanto
é lóxico que tarden en aprender conceptos que outros nenos experimentan
e viven en primeira persoa. Problemas de conduta
A súa personalidade nerviosa fai que se frustre con facilidade e ata
reaccione nalgún momento violentamente. É pouco participativo e miedoso.
O medo ao rexeitamento ou á equivocación é moi grande e condiciona a
súa día a día. Isto aféctalle no colexio e na súa contorna máis
inmediata. Dificultade na socialización
Os pais helicóptero son os culpables de que o neno sobreprotegido non
saiba relacionarse con outros nenos e case con ninguén. Tímidos,
retraídos e inseguros, teñen moitas dificultades para entablar amizade e
non digamos entrar nun grupo novo. Coidado porque son vítimas perfectas
de bullying por parte dos seus compañeiros.
Recorda que o teu fillo debe vivir sabendo que estas preto, cando te
necesite, pero non encima: a súa vida e as súas experiencias son súas,
non túas. E ninguén escarmenta na cabeza allea, hai que caerse para
aprender. É o máis san que lle pode pasar.
Onte tivemos a primeira xuntanza de Escola de Pais/Nais do IES A GUÍA, para as familias do alumnado de 1º e 2º ESO. O tema foi -"APRENDO A ESTUDAR" Consellos para estudar cos fillos-.
Déixovos o tríptico que se entregou ás familias nesta reunión.
Deben terse en conta os seguintes consellos:
• O lugar de estudo será axeitado e cómodo.
• Procura estudar sempre no mesmo lugar e ás mesmas horas.
• O lugar de estudo debe estar illado de ruídos e distraccións (sen TV, radio, xente falando,...).
• En xeral, estuda sen música ou cunha música suave de fondo.
• É recomendable deixar fóra do cuarto o móbil (para evitar tentacións).
Se tes ordenador, mellor nunha mesa á parte, para non entorpecer o
estudo.
• Deberías dispor dunha mesa ampla e dunha cadeira cómoda, coas costas rectas.
• Ordena a mesa antes de empezar a traballar e deixa a mesa recollida ao rematar.
• Debe contarse cunha luz axeitada (a mellor é a natural) e que ilumine desde o lado esquerdo.
