domingo, 22 de setembro de 2019
xoves, 19 de setembro de 2019
domingo, 15 de setembro de 2019
venres, 13 de setembro de 2019
CALENDARIO ESCOLAR 2019 2020
Son da autoría de Rodolfo Piñeiro Pazos, membro da Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística
xoves, 12 de setembro de 2019
O PERFUME DA MESTRA
O primeiro día de clase, a mestra doña Tomasa díxolles aos seus alumnos de quinto, que ela sempre trataba a todos por igual, que non tiña preferencias nin tampouco maltrataba nin desprezaba a ninguén.
Moi pronto comprendeu o difícil que lle ía a resultar cumprir as súas palabras. Había ter alumnos difíciles, pero ninguén como Pedrito. Chegaba ao colexio sucio, non facía as tarefas, pasaba todo o tempo molestando ou dormitando, era unha verdadeira dor de cabeza. Un día non aguantou xa máis e dirixiuse á dirección. - Eu non son mestra para soportar a impertinencia dun neno malcriado. Négome a aceptalo por máis tempo na miña clase.
O director escoitouna con atención, e sen dicirlle nada, revisou os arquivos e puxo nas mans de doña Tomasa o libro de vida de Pedrito.
A profesora comezouno a ler por deber, sen convicción. Con todo, a lectura foille engurrando o corazón:
A mestra de primeiro grado escribira: Pedrito é un neno moi brillante e amigable. Sempre ten un sorriso nos beizos e todos lle queren moito. Entrega os seus traballos a tempo, é moi intelixente e aplicado. É un pracer telo na miña clase.
A mestra de segundo grado: Pedrito é un alumno exemplar cos seus compañeiros. Pero últimamente atópase triste porque a súa mamá padece unha enfermidade incurable
A mestra de terceiro: A morte da súa mamá foi un golpe insoportable. perdeu o interese en todo e pásase o tempo chorando. O seu papá non se esforza en axudalo e parece moi violento. Creo que o golpea.
A mestra de cuarto: Pedrito non demostra interese algún en clase. Vive cohibido e cando intento axudarlle e preguntarlle que lle pasa, encérrase nun mutismo desesperanzador. Non ten amigos e está cada vez máis illado e triste.
Por ser o último día de clase antes dos Nadais, todos os alumnos leváronlle a Doña Tomasa uns fermosos agasallos envoltos en fino e coloridos papeis. Tamén Pedrito levoulle o seu envolvido nunha bolsa de papel. Doña Tomasa foi abrindo os agasallos dos seus alumnos e cando mostrou o de Pedrito, todos os compañeiros botáronse a rir ao ver o seu contido: un vello brazalete ao que lle faltaban algunhas pedras e un frasco de perfume case baleiro.
Para cortar polo san coa risa dos alumnos, Doña Tomasa púxose con gusto o brazalete e botouse unhas pingas de perfume en cada unha das bonecas. Ese día, Pedrito quedouse o último ao saír de clase e díxolle á súa mestra: Doña Tomasa, hoxe vostede cheira como a miña mamá.
Esa tarde, soa na súa casa, Doña Tomasa chorou un longo intre. E decidiu que en diante, non só ía ensinar aos seus alumnos lectura, escritura, matemáticas, senón sobre todo, que os ía a querer e íalles a educar o corazón.
Cando se reincorporaron a clase en xaneiro, Doña Tomasa chegou co brazalete da mamá de Pedrito e cunhas pingas de perfume. O sorriso de Pedrito foi toda unha declaración de cariñoso agradecimiento.
Seméntaa de atención e agarimo de Doña Tomasa foi fructificando nunha colleita crecente de aplicación e cambio de conduta de Pedrito.
Aos poucos, foi volvendo ser aquel neno aplicado e traballador dos seus primeiros anos da escola. Ao final do curso, a Doña Tomasa custáballe cumprir as súas palabras de que, para ela, todos os alumnos eran iguais, pois sentía unha evidente predilección por Pedrito.
Pasaron os anos, Pedrito foise a continuar os seus estudos na universidade e doña Tomasa perdeu contacto con el. Un día recibiu unha carta do doutor Pedro Altamira, na que lle comunicaba que terminara con éxito os seus estudos de medicina e que estaba a piques de casarse cunha rapariga que coñecera na universidade. Na carta invitáballe á voda e rogáballe que fose a súa madrina de voda.
O día da voda, Doña Tomasa volveu poñerse o brazalete sen pedras e o perfume da mamá de Pedrito. Cando se atoparon, abrazáronse moi forte e o Doutor Altamira díxolle ao oído: Todo llo debo a vostede, Doña Tomasa. Ela, con bágoas nos ollos, respondeulle: Non, Pedrito, a cousa sucedeu ao revés, fuches ti quen me salvaches a min e ensináchesme a lección máis importante da vida, que ningún profesor fora capaz de ensinarme na universidade: ensináchesme a ser mestra.
xoves, 5 de setembro de 2019
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)